معلم ای سفیر عشق
ای قاموس علم و مظهر ایثار
چه گویم در رسایت من
که خود
هر واژه ایثار و عشق و مجد را مانی
معلم
ای سفیر عشق
ای گلواژه ایثار
***
اگر شمعت بنامم من
عبث گفتم
تو ایثارت فراتر از حریم شمع می باشد
اگر در تار و پودت شعله ایثار می سوزد
و یا چون شمع در ظلمت
وجودت جمله می سوزد که قلبی را برافروزی
و جمعی را زعلمت روشنی بخشی
ولی والاتر از شمعی
چرا که شمع می سوزد
و بزمی را زنورش نور می بخشد
ولی هرچند کز نورش
به بزمی بیشتر بخشد
فنا و نیستی را زودتر بر خویش می بیند
ولی تو
هر چه از علمت
به جمعی بیشتر بخشی
شوی عالم
و بر علمت فزون گردد
چه نامم نام تو ای عشق
ای گلواژه ایثار
***
اگر امروز هر علمی
به نوعی
جامه ای از فخر می پوشد
ولی تو
اصل و نسل و ریشه و بنیاد هر علمی
مگر آن نازنین دکتر
که شاید ساعتی
ناجی چندین جان می باشد
الفبا را
به پیش تو فرا نگرفت
مگر آن افسران و قاضی و جمع وزیران و مهندسها
که اکنون هر کدام
در علم خود
یک وزنه می باشند
به پیش تو
زمانی
جمله شاگردی نمی کردند
مگر استادیت از یادشان رفته؟
معلم ای سفیر عشق
ای گلواژه ایثار
***
دلاور پاسداری که
درون صحنه پیکار
بانگ عشق را سر داد
و با قلبی معطر از شمیم عشق
چون مرغی به خون غلتید
مگر درس الفبا را به یش تو
فرا نگرفت
درس عشق و آزادی بدو دادی
معلم ای سفیر عشق
ای گلواژه ایثار
***
و یا آن داغدیده شیر زن
که خود کفن پوشید
و در این ره
نه تنها شوهرش
بل پنج فرزندش فدا گردید
مگر درس الفبا را به پیش تو فرا نگرفت
تو درس عشق و آزادی بدو دادی
معلم ای سفیر عشق
ای گلواژه ایثار
***
چه گویم نام تو اکنون
که خود
هم اصل و نسل و ریشه و بنیاد هر علمی
اگر امروزمهندس
ساختمان و جاده می سازد
و یا دکتر
به زحمت
جان انسان را
زبیم درد و رنجی در امان دارد
تو والاتر از آنهایی
چرا که تو خودت
انسان می سازی
معلم ای سفیر عشق
ای گلواژه ایثار
***
ولی افسوس
ولی با این همه پاکی و
اخلاص و فداکاری
تو مظلومی
و من اکنون تو را مظلوم می نامم
چرا که مخلصانه خویش می سوزی
برای ساختن اما
دو صد افسوس
کسی قدر تو را هرگز نمی داند
معلم ای سفیر عشق
ای گلواژه ایثار
***
تو را اکنون من
مظلوم می نامم
و زان ترسم
که تو مظلوم می مانی...